Van kapotte knieën naar Milo Certified: sterker worden heeft geen houdbaarheidsdatum

Over kapotte knieën, 40 jaar trainen en waarom je ook na je 60e nog verrassend fit kunt worden

Sommige mensen beginnen hun sportieve carrière met een gezonde dosis ambitie.

Ik begon hem met… nou ja, een kapotte knie.

In 1984 scheurde ik mijn kniebanden.

Een jaar later haalde ik mijn CIOS-diploma.

Dat was in 1985. Inmiddels bijna 41 jaar geleden. Even voor de jongere lezers: toen hadden we nog geen Google, geen YouTube en al helemaal geen ChatGPT om even te vragen hoe je een knie moet revalideren. Je had een trainer, een fysiotherapeut en vooral: veel geduld.

Mijn knie bleek bovendien een behoorlijk langetermijnproject.

En dan bedoel ik écht langetermijn.

Het kniehoofdstuk dat maar niet ophield

Begin jaren '90 ging het opnieuw goed mis: een totale ruptuur van zowel mijn voorste als achterste kruisband.

Dat was dus niet meer het niveau van "even een weekje rustig aan doen".

Mijn voorste kruisband werd vervolgens gereconstrueerd met een stuk uit mijn eigen patellapees, inclusief twee kleine stukjes bot: een zogenaamde bone-patellar tendon-bone (BPTB) autograft.

Klinkt ingewikkeld.

Dat was het waarschijnlijk ook.

Maar goed, de knie zat weer enigszins in elkaar en het leven ging verder.

En dat is misschien wel het interessante aan het menselijk lichaam.

Het kan ontzettend veel hebben.

Jarenlang ging het eigenlijk prima. Ik trainde, werkte, liep de marathon van New York en deed wat mensen doen: gewoon doorgaan met het leven.

Alleen was mijn knie ondertussen bezig met een heel ander plan.

40 jaar slijtage is een lange tijd

Decennium na decennium ging de slijtage verder.

De knie werd steeds minder mooi.

Letterlijk.

Uiteindelijk ontstond er ernstige artrose, tot stadium 4/5. De knie werd groter, er ontstonden vergroeiingen en mijn been kreeg steeds meer een X-stand.

Je zou kunnen zeggen dat mijn knie in de loop der jaren een eigen mening over anatomie had ontwikkeld.

En die mening week behoorlijk af van het boek.

Op een gegeven moment was het duidelijk:

Deze knie ging niet meer terugkomen met een beetje extra mobiliteitsoefeningen.

In 2021 kwam dan ook de onvermijdelijke volgende stap:

een volledige knieprothese.

Na tientallen jaren trouwe dienst werd mijn originele knie met pensioen gestuurd.

En eerlijk gezegd: hij had zijn best gedaan.

Waarom vertel ik dit?

Omdat ik denk dat mijn verhaal iets belangrijks zegt over ouder worden en trainen.

Ik ben niet iemand die kan zeggen:

"Kijk mij eens, ik ben 60+ en heb nog nooit ergens last van gehad."

Integendeel.

Mijn lichaam heeft aardig wat meegemaakt.

Ik heb operaties gehad, slijtage gehad, artrose gehad en uiteindelijk een compleet nieuwe knie gekregen.

En toch trainde ik onder alle omstandigheden wel door. Ook met dat x beentje deed ik nog gewoon aan CrossFit. Maar wel met veel pijn. Aan stoppen heb ik nooit gedacht, dat ik weer zou gaan lesgeven dat was wel een verassing. Geheel te danken aan een wel werkende en pijnloze knie. Interesse in de sport ben ik nooit verloren.

Sterker nog: ik ben nog steeds ontzettend geïnteresseerd in hoe je een lichaam sterker, fitter en beter belastbaar kunt maken.

Misschien juist dóór wat ik zelf heb meegemaakt.

En daar komt Milo om de hoek kijken

Na al die jaren ervaring zou je kunnen denken: je weet het inmiddels toch wel?

Maar dat vind ik nou juist gevaarlijk.

Ervaring is waardevol.

Maar ervaring alleen is geen reden om te stoppen met leren.

Daarom heb ik mij verdiept in Milo en ben ik Milo Certified geworden.

Wat ik aantrekkelijk vind aan Milo is dat het niet draait om een papiertje aan de muur en vervolgens 25 jaar hetzelfde blijven vertellen.

Het gaat om vakkennis, kritisch blijven kijken naar je eigen handelen en jezelf blijven ontwikkelen.

En dat past bij hoe ik mijn vak wil uitoefenen.

Want als iemand bij mij binnenkomt met een bepaalde klacht, een oude blessure, een kunstknie, een lichaam dat al 60 jaar meegaat of simpelweg met de gedachte "volgens mij ben ik hier inmiddels te oud voor"…

dan wil ik niet automatisch zeggen:

"Doe maar rustig aan, je bent tenslotte geen 25 meer."

Ik wil eerst weten:

Wat kan je lichaam op dit moment?

En vervolgens:

Hoe kunnen we dat stap voor stap verbeteren?

Want 60 is geen eindstation

Dat is misschien wel de belangrijkste boodschap die ik uit mijn eigen geschiedenis haal.

Je lichaam verandert als je ouder wordt.

Dat is geen nieuws.

Maar ouder worden betekent niet automatisch dat je steeds minder kunt.

Het betekent vooral dat je slimmer moet trainen.

Krachttraining wordt bijvoorbeeld niet ineens verboden omdat je 60 bent.

Sterker nog: kracht wordt juist ontzettend belangrijk.

Voor je dagelijkse functioneren. Voor je zelfstandigheid. Voor balans. Voor het kunnen blijven doen van de dingen die je leuk vindt.

Een sterke 60-plusser hoeft trouwens helemaal geen topsporter te worden.

Misschien is jouw persoonlijke overwinning wel dat je weer zonder nadenken de trap op loopt.

Of dat je een zware boodschappentas kunt tillen.

Of dat je weer kunt fietsen, wandelen, skiën of met je kleinkinderen kunt spelen.

Dat zijn óók prestaties.

Mijn knie is inmiddels geen excuus meer

Mijn eigen kniegeschiedenis heeft me geleerd om anders naar training te kijken.

Niet vanuit angst.

Niet vanuit "dit kan ik niet meer".

Maar vanuit de vraag:

"Wat kan ik vandaag wél?"

Daar begint vrijwel iedere goede training.

Misschien moet een oefening worden aangepast.

Misschien moet de belasting omlaag.

Misschien moeten we eerst techniek, mobiliteit of controle verbeteren.

En misschien blijkt na een paar maanden dat je veel meer kunt dan je vooraf dacht.

Dat vind ik persoonlijk één van de mooiste dingen van trainen.

Je lichaam kan je soms behoorlijk verrassen. Een Hyrox duo volbrengen had ik niet gedacht dat mijn knieën dat aan zouden kunnen, maar inmiddels heb ik ook een solo Hyrox gedaan. Dan moet je dus wel zelf die sandbag lunges volbrengen. 

Zelfs als je denkt dat je inmiddels wel weet wat er allemaal mogelijk is.

Van CIOS 1985 naar Milo Certified

In 1985 haalde ik mijn CIOS-diploma.

Sindsdien zijn er ruim vier decennia voorbijgegaan.

Mijn knie heeft in die tijd ongeveer een complete carrière doorlopen.

En ik ben zelf ook veranderd.

Mijn kennis is veranderd. De sportwereld is veranderd. De inzichten over training zijn veranderd.

Maar één ding is hetzelfde gebleven:

ik wil mensen helpen beter te bewegen, sterker te worden en zo lang mogelijk fit te blijven.

Milo Certified is voor mij daarom geen eindpunt.

Het is eerder een soort APK voor mezelf.

Even controleren of er na al die jaren nog steeds voldoende kennis, scherpte en nieuwsgierigheid onder de motorkap zit.

Gelukkig: de knie is vervangen, maar de nieuwsgierigheid doet het nog prima.

Je hoeft niet terug naar je 25e

Dat is misschien ook niet het doel.

Je hoeft niet opnieuw 25 te worden.

Je hoeft geen oude prestaties te kopiëren.

En je hoeft jezelf al helemaal niet te vergelijken met iemand die 30 jaar jonger is.

Het doel is veel interessanter:

zo sterk, fit, mobiel en zelfstandig mogelijk worden voor de leeftijd die je nú hebt.

En daar kun je verrassend ver mee komen.

Ik ben daar zelf het levende bewijs van.

Een gescheurde knieband in 1984.

Een dubbele kruisbandruptuur in de jaren '90.

Een patellapees-graft.

Decennia slijtage.

Artrose stadium 4/5.

Een X-stand.

Een volledige knieprothese in 2021.

En inmiddels?

Nog steeds trainen.

Nog steeds leren.

Nog steeds coachen.

En nog steeds van mening dat een lichaam meer kan dan je soms denkt.

Dus als je 60 bent en denkt dat het allemaal wel een beetje voorbij is…

kom eens trainen.

Maar pas op.

Voor je het weet, moet je straks zelf je boodschappentas weer naar boven tillen.

En dan heb ik je gewaarschuwd.